Σταμάτα να σκέφτεσαι. Άρχισε να υπάρχεις.

August 4th, 2017

Ξύπνησα μουσκεμένος, μέσα στον ιδρώτα.

Ήμουν λέει σε μια λίμνη με την πρώην κοπέλα μου. Έκανα μια βουτιά και καθώς προσπαθούσα να βγω στην όχθη η λίμνη μετατράπηκε σε βάλτο. Της άπλωσα το χέρι για να με βοηθήσει αλλά εκείνη με κοιτούσε με απάθεια. Ο βάλτος με τραβούσε όλο και πιο βαθιά μέχρι που κατάπιε και την τελευταία σπιθαμή του είναι μου. Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι ήταν το κενό βλέμμα της.

Είναι κάτι τέτοια όνειρα που ώρες ώρες μας κάνουν και τρέμουμε την πραγματικότητα.

Υπάρχω; Δεν υπάρχω;

Με θέλει; Δε με θέλει;

Θα αντέξω; Δεν θα αντέξω;

Μέσα στο τρελό μεθύσι της ύπαρξης μας καταλήγουμε σκλάβοι του μυαλού μας και όλων των φοβιών και προβλημάτων του.

Σκλάβοι των σκέψεών, των ειρμών μας και των ψευδαισθήσεών μας.

Σκλάβοι μιας πραγματικότητας αλλόκοτης και ασυνήθιστα διαστρεβλωμένης.

Ώρες ώρες τσιμπιέμαι να δω αν είμαι όντως ξύπνιος.

Η πολυπλοκότητα των σκέψεων μου με οδηγεί σε περίεργα μονοπάτια.

Σκέφτομαι άρα υπάρχω;

Υπάρχω επειδή σκέφτομαι;

Η ύπαρξή μου συνδέεται με τις σκέψεις μου;

Δεν αντέχω άλλο.

Το κεφάλι μου πάει να σπάσει.

Κλείνω τα μάτια να αδειάσει το μυαλό.

Πρέπει να φύγω από εδώ. Πρέπει να δραπετεύσω.

Φαντάζομαι έναν κόσμο αλλιώτικο, ιδανικό, όμορφο.

Χάνομαι για λίγο στη μαγεία του.

Αλλά η εικόνα είναι θολή και σιγά σιγά ξεθωριάζει.

Ανοίγω τα μάτια και είμαι ακόμα εκεί.

Ανάμεσα στους τέσσερις τοίχους. Μοναχός και απροστάτευτος.

Η φυλακή είναι εδώ; Η φυλακή είναι το μυαλό;

Πάω μέχρι την κουζίνα και γεμίζω ένα ποτήρι με νερό.

Η δροσιά του με ξυπνάει.

Κάνει ζέστη και η ζέστη με τρελαίνει ακόμα περισσότερο.

Κοιτάω έξω από το μπαλκόνι και η ατμόσφαιρα δείχνει αποπνικτική.

Να βγω; Να μη βγω;

Να σκεφτώ ή να υπάρξω.

Αρπάζω τα κλειδιά του αυτοκινήτου από το τραπέζι και ορμάω προς την εξώπορτα.

Ανοίγοντάς τη η λάβρα με χτυπάει στο πρόσωπο. Σαν ατελείωτα μικρά καυτά χαστούκια.

Παλεύω να φτάσω στο αμάξι. Δύο βήματα, τρία βήματα, δέκα βήματα, είκοσι βήματα.

Ανοίγω την πόρτα και αναπνέω για λίγο.

Το κλιματιστικό αργεί να κρυώσει τον αέρα και κάθε λεπτό το νιώθω ατελείωτο.

Ξεκινάω για την παραλία.

Γύρω μου οι άνθρωποι μέσα στα αμάξια τους δείχνουν χλωμοί και άτονοι.

Τους αγνοώ και συνεχίζω.

Φτάνω σε απόσταση αναπνοής από τη θάλασσα και ορμάω στην αγκαλιά της.

Το άγγιγμα από το νερό νιώθει σαν να με φιλάνε παράλληλα όλες οι νύμφες της αρχαιότητας.

Κάνω ένα μακροβούτι στα βαθιά και μένω εκεί για λίγο.

Μάτια κλειστά, κορμί μαζεμένο, μυαλό άδειο.

Εκεί είναι η αλήθεια μου.

Η θάλασσα με γυρίζει πίσω στον χρόνο.

Νιώθω σαν έμβρυο στη μήτρα της μάνας μου.

Μένω εκεί.

Η αναπνοή κοντεύει να τελειώσει. Λίγο ακόμα. Μόνο λίγο. Δεν αντέχω.

Ανεβαίνω στην επιφάνεια και παίρνω ανάσα βαθιά.

Ξαναγεννήθηκα;

Δεν ξέρω.

Κολυμπάω προς την ακτή.

Βγαίνοντας έξω επανέρχομαι στην πραγματικότητα.

Κι εκεί που αρχίζω να ξεμουδιάζω αναδύεται μπροστά μου.

Μου χαμογελάει και μένω αμήχανος.

Συνεχίζω να κοιτάω με απορία.

Απλώνει την πετσέτα της στην άμμο και κάθεται στον ήλιο.

Ο χρόνος σταματάει για λίγο.

Η καρδιά μου αρχίζει και χτυπάει ακατάπαυστα.

Λέω να φύγω αλλά κοντοστέκομαι.

Παίρνω μια βαθιά ανάσα και κατευθύνομαι προς το μέρος της.

Κάθε βήμα είναι βαρύ και ανισόρροπο.

Φτάνω μπροστά της.

Ο χρόνος ξανασταματάει για λίγο.

Σηκώνεται όρθια και με πλησιάζει

Το κορμί μου τρέμει ολόκληρο.

Πλησιάζει ακόμα περισσότερο και μου σιγοψυθηρίζει: Σταματά να σκέφτεσαι. Άρχισε να υπάρχεις.

Χαμογελάω.

Ανοίγω τα μάτια.

Κοιτάω γύρω μου.

Υπάρχω.

Εάν η ανάγνωση των στοχασμών μου σου προκαλεί τέρψη και εναρμόνιση με τα γενικότερα πιστεύω σου, μπορείς να εγγραφείς στο στενό μου κύκλο για να λαμβάνεις ειδοποιήσεις για καινούρια άρθρα.

Συνήθως γράφω ένα με τρία άρθρα την εβδομάδα και στέλνω ένα email στον κύκλο μου κάθε Κυριακή όπου συνοψίζω τα θέματα που αναλύθηκαν.

Η εγγραφή γίνεται μέσω της παρακάτω φόρμας:

Εάν είσαι χρήστης μέσων κοινωνικής δικτύωσης μπορείς να με ακολουθήσεις στο Facebook και στο Twitter.