σεβασμός

Να σέβεσαι τον άλλον. Από όπου κι αν προέρχεται. Όπου κι αν ανήκει.

June 5th, 2017

Στην Ελλάδα, για κάποιον αξιοπερίεργο λόγο, επικρατεί μια τοξική ατμόσφαιρα ως προς τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε αλλά και αντιμετωπίζουμε τους γύρω μας.

Ο Έλληνας, όντας ψευτοπερήφανος και μεγαλομανής, ιεραρχεί τα τους γύρω του ανάλογα με το στάτους το οποίο τους διέπει.

Ξεκινώντας από το επάγγελμα.

Αν είσαι γιατρός, μηχανικός ή δικηγόρος, ανήκεις στην ελίτ.

Αν είσαι οτιδήποτε άλλο ανήκεις στην πλέμπα.

Το βλέπεις παντού και το παρατηρείς στις μικροεκφράσεις του προσώπου των άλλων όταν ακούνε το επάγγελμα σου, το που μένεις, από που κατάγεσαι.

Είναι αυτή η μικροαστική νοοτροπία, κατάλοιπο μιας ζωής βασισμένης σε δανεικά, καβλάντα και έλλειψης οποιαδήποτε μορφής εμβάθυνσης.

Οι πλειοψηφία της μοντέρνας Ελλάδας απαρτίζεται από ανθρώπους με μικροαστικά κατάλοιπα.

Η κρίση μπορεί να έχει κάνει μεγάλο μέρος τους να σιγάσει, αλλά η αίσθηση είναι ακόμα ψηλαφητή.

Έχω παρατηρήσει ότι το να αλλάξει κάποιος βασικές του συμπεριφορές και συνήθειες είναι μεγάλη υπόθεση.

Η πηγή μιας συμπεριφοράς είναι τόσο βαθιά ριζωμένη στη ψυχή ενός ανθρώπου που πρέπει να σκάψει βιαίως για να την ανακαλύψει.

Πρέπει να πάει πίσω στην παιδική του ηλικία και να κάνει έντονη ενδοσκόπηση για να μπορέσει να αντιμετωπίσει έστω και ένα μικρό κομμάτι της αλήθειας.

Αλήθεια.

Τι ωραίο, επικίνδυνο και δύσκολο πράγμα η αλήθεια.

Μέσα στις ψευδαισθήσεις της καθημερινότητας η αλήθεια είναι ίσως το μόνο πράγμα που μας κρατάει σώφρονες.

Ίσως και για αυτό μέσα μας να πιστεύουμε ότι αξίζουμε την κρίση. Επειδή όλο αυτό τον καιρό αρνούμασταν την αλήθεια.

Όλοι μας. Όχι μόνο αυτοί που κράζω. Αλλά και εμείς οι ίδιοι.

Αυτοί που κράζω έτσι κι αλλιώς το ξέρω ότι δεν πρόκειται να με διαβάσουν. Αλλά και να με διαβάσουν δεν πρόκειται να καταλάβουν Χριστό.

Αλλά εσύ; Εσύ που με καταλαβαίνεις; Τι κάνεις ακριβώς;

Πότε ήταν η τελευταία φορά που σεβάστηκες την κοπέλα στο ταμείο του σούπερ μάρκετ;

Πότε ήταν η τελευταία φορά που σεβάστηκες τον επιστάτη του σχολείου;

Πότε ήταν η τελευταία φορά που σεβάστηκες τον άνθρωπο που καθαρίζει τον δρόμο;

Πότε ήταν η τελευταία φορά που σεβάστηκες τον μετανάστη στο φανάρι;

Πότε ήταν η τελευταία φορά που σεβάστηκες τον ταμεία στην τράπεζα;

Πότε ήταν η τελευταία φορά που σεβάστηκες τον κάθε άνθρωπο που προσπαθεί απλά να επιβιώσει σε αυτή την ακατανόητη διαδικασία που ονομάζουμε ζωή;

Μπορεί να μου πεις, αυτός πότε με σεβάστηκε;

Δεν μπορώ να σου πω ότι έχεις άδικο.

Αλλά το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ότι δεν θα γίνεις ποτέ ολοκληρωμένος άνθρωπος εάν δεν μάθεις να αντιστέκεσαι στη συμβατικότητα της πλέμπας.

Ο σεβασμός αρχίζει και τελειώνει με εσένα.

Η αντίσταση αρχίζει και τελειώνει με εσένα.

Η ζωή αρχίζει και τελειώνει με εσένα.

Όταν γκρινιάζεις αντί να χαμογελάς τότε δεν έχεις δικαίωμα να μιλάς για σεβασμό.

Όταν βλέπεις αδικία και δεν μιλάς τότε δεν έχεις δικαίωμα να μιλάς για σεβασμό.

Όταν απλά υπάρχεις αντί να ζεις τότε δεν έχεις δικαίωμα να μιλάς για σεβασμό.

Ο σεβασμός είναι μια δυσνόητη και παρεξηγημένη έννοια. Κι αυτό γιατί δεν προσπαθήσαμε ποτέ να την κατανοήσουμε.

Ποτέ δεν είναι αργά να αρχίσεις να μαθαίνεις.

Ποτέ δεν είναι αργά να αρχίσεις να σέβεσαι.

Εάν η ανάγνωση των στοχασμών μου σου προκαλεί τέρψη και εναρμόνιση με τα γενικότερα πιστεύω σου, μπορείς να εγγραφείς στο στενό μου κύκλο για να λαμβάνεις ειδοποιήσεις για καινούρια άρθρα.

Συνήθως γράφω ένα με τρία άρθρα την εβδομάδα και στέλνω ένα email στον κύκλο μου κάθε Κυριακή όπου συνοψίζω τα θέματα που αναλύθηκαν.

Η εγγραφή γίνεται μέσω της παρακάτω φόρμας:

Εάν είσαι χρήστης μέσων κοινωνικής δικτύωσης μπορείς να με ακολουθήσεις στο Facebook και στο Twitter.