pop

Η ποπ μουσική σε υποδουλώνει ακόμα περισσότερο

April 7th, 2017

Ένας από τους αγαπημένους μου στοχαστές είναι ο Theodor W. Adorno.

Ο Αdorno είχε γράψει ένα δοκίμιο το 1941 με τίτλο “Περί Ποπ Μουσικής“.

Σε αυτό το δοκίμιο συγκρίνει την ποπ μουσική με τη σοβαρή μουσική (κυρίως κλασική) και κάνει μια απόπειρα να αναλύσει τον τρόπο με τον οποίο ο τρόπος που δομείται η ποπ μουσική και η τυποποίησή της επηρεάζουν την εσωτερική ανάπτυξη του ακροατή.

Οι βασικές του θέσεις είναι δυο (συνοπτικά):

Θέση 1: Η ποπ μουσική ακολουθεί συγκεκριμένα πρότυπα μέσω των οποίων τυποποιείται. Τι θα πει αυτό; Ότι η ποπ μουσική, λόγω της εκλαΐκευση της, επαναλαμβάνει διαρκώς τα ίδια μοτίβα μέσω των οποίων γίνεται δημοφιλής. Αυτή η αέναη επανάληψη δεν προσφέρει στον ακροατή κάτι καινούριο και συνεπώς τον κρατάει στάσιμο και υπνοτισμένο.

Θέση 2: Η ποπ μουσική είναι εύπεπτη. Η δομή της και ο τρόπος που παράγεται αφαιρεί από τον ακροατή τον αυθορμητισμό και προωθεί μια απλή έξαρση συναισθημάτων. Όχι μόνο δεν απαιτεί την προσπάθεια του να ακολουθήσει τη ροή της αλλά του δίνει συγκεκριμένα μοντέλα που πρέπει να υιοθετήσει για να την καταλάβει. Αυτά τα μοντέλα αφαιρούν κάθε είδους ανάγκη για εμβάθυνση.

Με βάση τα όσα παρατηρώ στην ελληνική κοινωνία, ο Adorno πρέπει να είχε δίκιο.

Στην Ελλάδα η ποπ ελληνική μουσική είναι καθεστώς.

Θα την ακούσεις σχεδόν παντού και θα αποτελέσει τον βασικό άξονα διασκέδασης των περισσότερων Ελλήνων και κυρίως των λαϊκών στρωμάτων.

Οι Έλληνες όχι μόνο θα αποθεώσουν μορφές της ελληνικής ποπ και λαϊκής σκηνής όπως κάτι Ρουβάδες, κάτι Καρράδες και κάτι Βίσση(δες;), αλλά θα κάτσουν μπροστά από την τηλεόραση για να ψηφίσουν για τον επόμενο star που θα γεμίσει τα μπουζουκτσίδικα και θα ανεβάσει τις ακροαματικότητες ποπ σταθμών μουσικής.

Το λυπηρό σε αυτή την υπόθεση είναι ότι δεν αντιλαμβάνονται πως με αυτές τους τις πράξεις το μόνο που καταφέρνουν είναι να βοηθάνε τα μπουζουκτσίδικα και τις δισκογραφικές και να καταστρέφουν τις ζωές τους.

Πώς;

Είναι πολύ απλό.

Όπως ανέφερα πιο πάνω, η ποπ μουσική βασίζεται καθαρά στην απλοϊκότητα και στο συναίσθημα. Με το να καλωσορίζεις και να αναπτύσσεις συνήθειες οι οποίες επηρεάζουν τον συναισθηματικό σου κόσμο χωρίς να προσφέρουν ούτε ελάχιστη ένδειξη εμβάθυνσης, γίνεσαι έρμαιο των όποιων θα προσπαθήσουν να σε επηρεάσουν συναισθηματικά.

Των πολιτικών, των μάρκετερς, της μάνας σου, της γκόμενάς σου, του γκόμενού σου.

Η επίκληση στο συναίσθημα ήταν πάντα βασικό συστατικό επηρεασμού και προπαγάνδας.

Το άτομο το οποίο δεν μπορεί να ελέγξει τα συναισθήματα του δεν είναι διαθέσιμο στην πραγματικότητα και επηρεάζεται εύκολα από οποιαδήποτε μικρή αστάθεια μπορεί να αντιμετωπίσει.

Το βαθιά συναισθηματικό άτομο αμελεί τη λογική και πολύ σπάνια θα καταφέρει να αντιληφθεί την αλήθεια η οποία συνήθως κρύβεται πίσω από το τοίχος που έχει υψώσει η συναισθηματικότητά του.

Όλα αυτά τα ωραία όχι μόνο αυξάνονται αλλά και μεταδίδονται με την ποπ μουσική.

Βέβαια, θέλω να διευκρινίσω ότι το μυστικό πίσω από την σωστή αξιολόγηση αυτού του ισχυρισμού κρύβεται στο ότι τα πάντα ξεκινούν από την αυτογνωσία.

Δεν χρειάζεται κάθε φορά που ακούς ποπ μουσική να αντιδράς και να χαλάς τη διάθεση σου. Μπορεί να βρεθείς σε κάποια σύναξη όπου ακούγεται ποπ μουσική και μπορεί να περνάτε καλά λόγω παρέας.

Το θέμα είναι να μην ξεχνάς το πόσο υποσυνείδητα μπορεί να σε επηρεάσει.

Η αυτογνωσία είναι το μυστικό.

Μάθε τον εαυτό σου.

Κατάλαβε τον εαυτό σου.

Είναι ο μόνος τρόπος να γίνεις ελεύθερος.

Εάν η ανάγνωση των στοχασμών μου σου προκαλεί τέρψη και εναρμόνιση με τα γενικότερα πιστεύω σου, μπορείς να εγγραφείς στο στενό μου κύκλο για να λαμβάνεις ειδοποιήσεις για καινούρια άρθρα.

Συνήθως γράφω δύο με τρία άρθρα την εβδομάδα και στέλνω ένα email στον κύκλο μου κάθε Κυριακή όπου συνοψίζω τα θέματα που αναλύθηκαν.

Η εγγραφή γίνεται μέσω της παρακάτω φόρμας:

Εάν είσαι χρήστης μέσων κοινωνικής δικτύωσης μπορείς να με ακολουθήσεις στο Facebook και στο Twitter.