ΟΧΙ σε ό,τι ακυρώνει την ελευθερία σου.

October 28th, 2017

Δεν ήμουν ποτέ εθνικιστής.

Θυμάμαι από μικρός με ενοχλούσαν οι παρελάσεις και καθώς μεγάλωνα θεωρούσα την οποιαδήποτε μορφή εκδήλωσης  εθνικιστικών τάσεων ξένη προς την υπόστασή μου.

Τότε δεν μπορούσα να καταλάβω από που πήγαζε αυτή η αποστροφή. Θεωρούσα ότι η επιβολή ένταξης σε μια στρατιωτικού τύπου γιορτή όπως είναι η παρέλαση με ανάγκαζε να συμμορφωθώ και να εναρμονιστώ με τις προτάξεις της πλέμπας.

Ένιωθα ότι ήμουν ένα ακόμα στρατιωτάκι το οποίο ακολουθούσε διαταγές και γιόρταζε κάτι το οποίο δεν καταλάβαινε.

Ποτέ μου δεν μου άρεσε να κάνω πράγματα που δεν καταλάβαινα.

Μεγαλώνοντας άρχισα να παρατηρώ και να αναλύω καταστάσεις σε βάθος.

Διαπίστωσα πως η παρέλαση είναι ένας θεσμός που σκοπό έχει να μας θυμίζει στιγμές δόξας του παρελθόντος. Ένας φόρος τιμής σε σημαντικές στιγμές τις ιστορίας μας που πρέπει να σεβόμαστε και να μην ξεχνάμε.

Ένα έθνος για να θεωρείται δυνατό και ενωμένο πρέπει να φέρνει τους πολίτες του κοντά με τέτοιου είδους εκδηλώσεις και να τους δημιουργεί ένα αίσθημα υπερηφάνειας για την εθνικότητα τους.

Χωρίς αυτούς τους θεσμούς, το έθνος χάνει την ταυτότητά του και ο πολίτης νιώθει ξένος, χαμένος, απομονωμένος.

Χρόνια τώρα κάνουμε παρέλαση κάθε 28η Οκτωβρίου.

Για την ακρίβεια εδώ και σχεδόν 70 χρόνια.

Χρόνια τώρα προσπαθούμε να ανακτήσουμε τη χαμένη μας ταυτότητα.

Αμήχανοι οδοιπόροι σε μια ιστορία που προσπαθούμε να ορίσουμε για εμάς αλλά χωρίς εμάς.

Για μια πατρίδα που μια ζωή φτιάχνεται και μια ζωή ίδια μένει.

Δεν ξέρω.

Το ΟΧΙ του Μεταξά ήταν ένα μεγάλο ΟΧΙ. Ένα ΟΧΙ που ήχησε στην ιστορία και θα μας θυμίζει για πάντοτε τη δύναμη που μπορεί να έχει ένα ΟΧΙ.

Μπορεί να είσαι σαν και μένα και να πιστεύεις ότι ο Μεταξάς ήταν ένας φασίστας που απλά έκανε το καθήκον του σε μια δύσκολη ιστορική συγκυρία.

Δεν με νοιάζει τι ήταν ή δεν ήταν ο Μεταξάς. Κάποια πράγματα πιστεύω δεν πρέπει να έχουν ιδεολογικούς χρωματισμούς και πρέπει να τα κοιτάμε με όσο μεγαλύτερη νηφαλιότητα γίνεται.

Η πατρίδα μου διάλεξε να γιορτάσει τη μέρα του ΟΧΙ και αυτή η λέξη έχει τόσο μεγάλη βαρύτητα που μόνο ιδεολογίες δεν μπορώ να σκέφτομαι αυτή την ώρα.

Γιατί υπάρχουν στιγμές που πρέπει να βλέπουμε πέρα από την επιφάνεια και να αναζητούμε συλλογισμούς που θα μας οδηγήσουν σε μονοπάτια αυτοολοκλήρωσης.

Έχω την τάση σαν Έλληνας να κράζω την πατρίδα μου.

Και καλά κάνω.

Αλλά αυτή τη στιγμή νιώθω την ανάγκη να την ευχαριστήσω που μου έδωσε τη δυνατότητα να δώσω μια άλλη διάσταση σε αυτή την τόσο σημαντική λέξη, το ΟΧΙ.

Γιατί μέσα στις τάσεις κομφορμισμού που έχουμε υιοθετήσει στη σύγχρονη εποχή καλό είναι να έχουμε στο νου μας πώς ένα μικρό ΟΧΙ μπορεί να φέρει μνημειώδεις αλλαγές στη ζωή μας.

ΟΧΙ σε ό,τι δεν μας βοηθάει να μεγαλώσουμε σαν άνθρωποι.

ΟΧΙ σε τοξικές συμπεριφορές.

ΟΧΙ σε τοξικές συνήθειες.

ΟΧΙ στο ξαναζεσταμένο φαγητό.

ΟΧΙ στο ψέμα.

ΟΧΙ στην υποκρισία.

ΟΧΙ στην εκμετάλλευση.

ΟΧΙ στην μη προσπάθεια.

ΟΧΙ στον φόβο.

ΟΧΙ στον εφησυχασμό.

ΟΧΙ στην αδυναμία να πούμε ΟΧΙ.

ΟΧΙ σε ό,τι ακυρώνει την ελευθερία σου.

Εάν η ανάγνωση των στοχασμών μου σου προκαλεί τέρψη και εναρμόνιση με τα γενικότερα πιστεύω σου, μπορείς να εγγραφείς στο στενό μου κύκλο για να λαμβάνεις ειδοποιήσεις για καινούρια άρθρα.

Συνήθως γράφω ένα άρθρο την εβδομάδα και στέλνω ένα email στον κύκλο μου κάθε Κυριακή όπου συνοψίζω τα θέματα που αναλύθηκαν.

Η εγγραφή γίνεται μέσω της παρακάτω φόρμας:

Εάν είσαι χρήστης μέσων κοινωνικής δικτύωσης μπορείς να με ακολουθήσεις στο Facebook και στο Twitter.