Η κρίση κάνει διάλειμμα τις Κυριακές

May 18th, 2017

Την Κυριακή που μας πέρασε πήγα για μπάνιο κοντά στο Σούνιο.

Μου αρέσει να περνάω τις Κυριακές μου εκτός του κέντρου τις Αθήνας.

Το θεωρώ αναζωογωνητικό.

Η μέρα ήταν ζεστή και οι περισσότεροι Αθηναίοι έκαναν την ίδια σκέψη με εμένα.

Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι και η κίνηση αφόρητη.

Έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου παρατηρούσα τον κόσμο να πηγαινοέρχεται ακατάστατα.

Άτομα όλων των ηλικιών και όλων των τάξεων αναμειγμένα σε ένα απέραντο κυριακάτικο μεθύσι.

Όταν κοιτάω ανθρώπους μου αρέσει να παρατηρώ πρόσωπα και εκφράσεις.

Οι εκφράσεις είναι ο καθρέφτης της ψυχής. Έτσι μου είπε κάποιος, κάποτε.

Για κάποιο λόγο όποτε περπατάω στην Αθήνα οι εκφράσεις με τρομάζουν και με στενοχωρούν.

Τα πρόσωπα είναι μίζερα, είναι αγχωμένα, είναι μονότονα.

Η κρίση τους έχει κοστίσει και αυτό δεν κρύβεται από την έκφρασή τους.

Τους μιλάς, τους χαμογελάς και το μόνο που λαμβάνεις πίσω είναι μια απάθεια και έλλειψη θέλησης.

Θέλησης για χαρά, θέλησης για σύνδεση, θέλησης για ζωή.

Αυτή την Κυριακή όμως ήταν διαφορετικά.

Τα πρόσωπα ήταν δεκτικά.

Η επικοινωνία ήταν δυνατή.

Η χαρά ήταν επιφυλακτική αλλά ψηλαφητή.

Ώρες, ώρες σκέφτομαι ότι η κρίση είναι μια ψευδαίσθηση.

Ένα παιχνίδι της μοίρας που μας τεστάρει για να δει τις αντοχές μας.

Όσα οικονομικά μοντέλα και να αναλύσεις, όσα eurogroup κι αν κάνεις, όσα μνημόνια και να υπογράψεις, ένα πράγμα δεν αλλάζει με τίποτα. Η ανθρωπιά.

Τι ζητάει ο κάθε Έλληνας και η κάθε Ελληνίδα όταν βγαίνουν από το σπίτι τους κάθε μέρα;

Να αντιμετωπιστούν σαν άνθρωποι από άλλους ανθρώπους.

Μέσα στη σκοτοδίνη ενός παρακμάζοντος καπιταλισμού αυτό ξεχνιέται.

Ο καθένας προσπαθεί με τον τρόπο του να επιβιώσει και πολλές φορές παρασιτεί.

Μόνο τις Κυριακές αυτό παύει για λίγο.

Τις Κυριακές γινόμαστε όλοι ξανά άνθρωποι μεταξύ ανθρώπων.

Τις Κυριακές πάμε για μπάνιο.

Τις Κυριακές πάμε βόλτα.

Τις Κυριακές έχουμε χρόνο να διαβάσουμε, να μιλήσουμε, να συνδεθούμε, να σκεφτούμε.

Τις καθημερινές όλα αυτά ξεχνιούνται.

Ξεχνιούνται γιατί εμείς ξεχνάμε να ζήσουμε.

Συνεχίζουμε απλά να είμαστε κομπάρσοι σε μια κωμωδία δίχως τέλος.

Σε ποίον αρέσει να είναι κομπάρσος;

Σε ποιόν αρέσει να διακωμωδείται;

Θέλουμε καπιταλισμό αλλά ξεχνάμε ότι ο καπιταλισμός έχει δύο πρόσωπα.

Έχει το βόριο και το νότιο.

Το πρόσωπο του πλεονάσματος και του ελλείμματος.

Το πρόσωπο της ευημερίας και της κρίσης.

Και αυτό το πρόσωπο το διαλέγουμε εμείς.

Με τις δικές μας αποφάσεις.

Με τις δικές μας επιλογές.

Με τις δικές μας εμμονές.

Η ψευδαίσθηση της κρίσης η οποία βασίζεται καθαρά σε τι εστιάζεις και σε τι δίνεις αξία είναι αυτό που τρώει τις καθημερινές μας.

Μέχρι να σταματήσουμε να ζούμε σε ψευδαισθήσεις οι κρίση θα τρέφεται από εμάς.

Μέχρι αυτό να αλλάξει οι καθημερινές θα συνεχίζουν να μην είναι Κυριακές.

Εάν η ανάγνωση των στοχασμών μου σου προκαλεί τέρψη και εναρμόνιση με τα γενικότερα πιστεύω σου, μπορείς να εγγραφείς στο στενό μου κύκλο για να λαμβάνεις ειδοποιήσεις για καινούρια άρθρα.

Συνήθως γράφω δύο με τρία άρθρα την εβδομάδα και στέλνω ένα email στον κύκλο μου κάθε Κυριακή όπου συνοψίζω τα θέματα που αναλύθηκαν.

Η εγγραφή γίνεται μέσω της παρακάτω φόρμας:

Εάν είσαι χρήστης μέσων κοινωνικής δικτύωσης μπορείς να με ακολουθήσεις στο Facebook και στο Twitter.