Ανθρώπινα πάθη

November 7th, 2017

‘’Ελεύθερον αδύνατον είναι τον πάθεσι δουλεύοντα και υπό παθών

κρατούμενον’’

********

‘’Είναι αδύνατο να θεωρείται ελεύθερος αυτός που είναι δούλος στα πάθη

του και κυριαρχείται από αυτά’’

– Αρχαίο ελληνικό γνωμικό

 

Πάλι απόψε παλεύω με τους δαίμονες της ψυχής.

Διψάνε και ζητούνε νερό της φωτιάς. Μεσα στην φονικη μανία

καταδίωξης που σκοτίζει το μυαλό μου, με κατατρέχουν  και δεν μπορώ

να βρω νετζέτι* πουθενά.

-Πήγαινε στο καπηλειό!

Φωνές από το πουθενά κραυγάζουν στ’ αυτιά μου.

-Πιες , βυθίσου στα έγκατα της κολάσεως, έλα μαζί μας, έλα!

Τι παλεύεις άμοιρε; Άναψε τσιγάρο! Σκόρπισε τον καπνό στα μισερά

πνεμόνια σου και βύθισε το νου για λίγα δευτερόλεφτα στη θάλασσα της

γαλήνης.

Μονάχα για δυο δευτερόλεφτα! Έλα μαζί μας!

Κάμε κομμάτια την πραγματικότα! Μπορείς!

Σφίγγομαι.

Το κορμί μου φαίνεται να πορπατεί μοναχό ντου, στα σκοτεινά

καλντερίμια* της ενδόμυχης εξουσίας που ασκείται πάνω μου σιωπηλά

αλλά με αξιοσημείωτη βια.

Πάλι κι’ απόψε οι λογισμοί αντιπαλεύγουν των πεθυμιώ μου, όπως κάθε

νυχτιά άλλωστε.

Βιάζεται ο νους απ’ τους λογισμούς , εκκωφαντικοί θόρυβοι παντού,

ακόμα και τα κίτρινα φύλλα του φθινοπώρου στα πόδια μου θυμίζουν

νάρκες του θανάτου.

Ο αγέρας* γίνεται πνιγάρης* καθως πορπατώ στο σκοτίδι.

-Τι θέλετε καταραμένοι;

Κραυγάζω, στην σιωπή που μέσα μου χορεύει.

-Τι;;

Γροικώ* γέλια ν’αντηχούν στα στενά σοκάκια του μυαλού μου!

Ναι! Στα στενά!

Μαθές τα στένεψε ο μαύρος μπογιάς των αναμνήσεων και μια ταραχή

συθέμελα τα γκρέμισε.

Έχει πομείνει μόνο ένα μικιό άραχνο καταγώγιο.

Εκεί μέσα πασκίζω να κλειδώσω το κορμί.

Εκει.

Τα πάθη είναι πολλώ λογιώ*, μα εμείς είμαστε περίεργοι για το άθωρο*!

Θέλουμε να δούμε, να γευτούμε, να ξεφύγουμε απ’ την πόρνη της

δυστυχιάς που γροικά στ’ όνομα πραγματικότητα.

Αλήθεια ποιος δεν είναι περίεργος σ’ ετουτηνέ την ζήση;

Μην ψάχνεις μάταια.

Όλοι είμαστε!

Σαν το Θησέα στροβιλιζόμαστε στα σκοτεινά σοκάκια του Λαβυρίνθου και

ψάχνουμε το θεριό που τυρανίζει* το λογισμό μας!

Με το χρυσό σπαθί τσ’αντρειοσύνης στη ζερβή*  χέρα και το ατσάλινο

σκουτάρι στην δεξιά, πορπατούμε στην μάχη!

Με θάρρος και τόλμη!

Κι’ αλήθεια πόσο μεθυστικό μπορεί να είναι τούτο.

Γιατί  την στιγμή που θα δεις το θεριό να κείτεται χάμαι* νεκρό

και θα βγάλεις πολεμική κραυγή ,ενώ το αίμα σου θα στραταρίζει*

φλογάτο*

σε κάθε σπιθαμή και κάθε φλέγα του κορμιού σου,

θα πρέπει να εγκαταλείψεις το Λαβύρινθο!

Κι’ άμα δεν έχεις δεμένο το μίτο στην εβγαρσά*,

τζάμπα κόπο έκανες, τζάμπα χαρά επήρες.

Έκεια μέσα θα πομείνεις μαζί με το θεριό.

 

ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ

Άθωρο=αυτό  που δεν έχουμε δει ακόμα

Αγέρας=αέρας

Εβγαρσά=στην έξοδο

Ζερβή=αριστερή

Ζήση=ζωή

Γροικω=ακούω

Καλντιρίμι (kaldirim) = λιθόστρωτος δρόμος

Νετζέτι = λύτρωση, σωτηρία

Πνιγάρης=αυτός που αφαιρεί με πνιγμό τη ζωή κάποιου

Πολλώ λογιώ=ποικίλουν

Στραταρίζω=αρχίζω να κινούμαι, περπατάω

Σκοτίδι=σκοτάδι

Σκουτάρι=ασπίδα

Τυρανίζει=βασανίζει

Φλογάτος=σφοδρός , καυτός, [που φανερώνει μεγάλη ένταση (για

συναίσθημα)]

Χάμαι=κάτω

Το υπέροχο αυτό κείμενο μου το έστειλε ο εξαιρετικός Σταύρος Τζανής. Ο Σταύρος είναι από τους ανθρώπους που με έκαναν να νιώσω υπερηφάνεια για αυτά που γράφω και ήθελα να ανταποδώσω αυτό το συναίσθημα με το να ανεβάσω τους ευφάνταστους στοχασμούς του στο μπλογκ. Εάν ενδιαφέρεστε για περισσότερα έργα του, συστήνω ανεπιφύλακτα τα βιβλία του “Ἐρωντικὴ Μέθη” και “Στ’ αρμιά θ’ αλαργοξοριστώ“.