αμερικανικές εκλογές

Η τραγελαφική φύση των Αμερικανικών εκλογών

October 8th, 2020

Θέλω να ξεκινήσω με ένα γεγονός που πολλοί ίσως να μην το έχουν προσέξει.

Η προετοιμασίες για τις Αμερικάνικες εκλογές ξεκινούν σχεδόν 1 χρόνο και 4 μήνες πριν από την ημερομηνία διεξαγωγής τους.

Θα αναφέρω δύο ημερομηνίες: 26 και 27 Ιουνίου 2019.

Τότε έγιναν τα πρώτα δύο debate για το κόμμα των δημοκρατικών.

Στην ουσία, η διαδικασία προετοιμασίας και προώθησης του θεσμού των αμερικάνικων εκλογών κρατάει 1.5 χρόνο.

Αυτό δε συμβαίνει σε καμία άλλη χώρα στον κόσμο.

Σε εμάς τα κόμματα διαλέγουν τους αρχηγούς τους εσωκομματικά (με ψηφοφορίες από τα μέλη τους), κάτι που κρατάει το πολύ 1-2 μήνες και γίνεται σε άτακτα χρονικά διαστήματα.

Και η προεκλογική περίοδος να κρατάει το πολύ 2-3 μήνες.

Όπως καταλαβαίνετε, οι Αμερικάνικες εκλογές δεν είναι ένα απλό χρονικό γεγονός.

Είναι ένας ζωντανός οργανισμός θεάματος που στόχο έχει να προωθεί συγκεκριμένες ιδεολογίες και κομματικές νοοτροπίες, αλλά και να επιμηκύνει την καθιέρωση του δικομματισμού ως ένα σημαντικό «θεσμό» του αμερικανικού κατεστημένου.

Σε αυτό το «θεσμό» οι Δημοκρατικοί αντιπροσωπεύουν την αριστερά και οι Ρεπουμπλικανοί τη δεξιά.

Η αλήθεια είναι ότι οι διαφορές τους είναι ελάχιστες, αλλά τα αμερικάνικα μίντια τις παρουσιάζουν ως θεμελιώδεις.

Οι δημοκρατικοί είναι λίγο πιο φιλελεύθεροι, το παίζουν ότι υποστηρίζουν τις μειονότητες, πιστεύουν ότι το κράτος πρέπει να επεμβαίνει στην οικονομία, είναι πιο ανοιχτοί στους μετανάστες, θέλουν να θεσπίσουν ελεύθερη υγειονομική κάλυψη για όλους και υποστηρίζουν το δικαίωμα στην άμβλωση.

Οι ρεπουμπλικανοί είναι πιο συντηρητικοί, υποστηρίζουν το αμερικάνικο όνειρο και το κεφάλαιο, πιστεύουν στην ελεύθερη αγορά, θέλουν λιγότερους μετανάστες, θέλουν ο κόσμος να πληρώνει για ασφάλεια υγείας (κυρίως ιδιωτική), και δεν υποστηρίζουν την άμβλωση.

Αυτές οι διαφορές δίνουν μια κάποια ταυτότητα στους ψηφοφόρους τους οι οποίοι νιώθουν ότι κάπου ανήκουν ιδεολογικά.

Στην ουσία είναι και οι δύο υποστηρικτές και συνεχιστές της καπιταλιστικής μηχανής και προσπαθούν μέσω του δικομματισμού να εφαρμόζουν την κυριαρχία τους και την κυριαρχία των συμφερόντων αυτών που εξυπηρετούν μέσα στο αμερικανικό στερέωμα.

Ο δικομματισμός είναι ένα ψεύτικο δίλημμα, το οποίο δίνει στον ψηφοφόρο την ψευδαίσθηση της επιλογής.

Ο δικομματισμός εξυπηρετεί ξεκάθαρα την ολιγαρχία και στην Ελλάδα το έχουμε βιώσει αυτό πολύ έντονα από την μεταπολίτευση και μετά.

Φέτος τα πράγματα είναι εξαιρετικά κωμικοτραγικά.

Το δίλημμα είναι ανάμεσα στον Τραμπ και στον Μπάιντεν.

Ο Τραμπ είναι ένας ψεύτης, αυταρχικός, δημαγωγός, ο οποίος για προσωπικό όφελος ανέβηκε στην εξουσία το 2016. Εκμεταλλευόμενος μια χρονική συγκυρία, όπου οι αντίπαλοί του δεν ήταν κάτι το εξαιρετικά αξιόλογο, καθώς και την ικανότητά του να μιλάει με έναν απλό αλλά συναισθηματικό και έντονο τρόπο, κέρδισε την πλειοψηφία των Αμερικάνων ψηφοφόρων.

Ο Τραμπ χρησιμοποίησε ξεκάθαρα τακτικές Χίτλερ. Έπαιξε με τους φόβους των Αμερικάνων, παρουσίασε το σλόγκαν Make America Great Again, και στοχοποίησε μετανάστες παρουσιάζοντάς τους ως την πηγή για τα οικονομικά προβλήματα του μέσου Αμερικάνου.

Αν εξαιρέσουμε τους γιάπιδες, για τους οποίους ο Τραμπ είναι μεσσίας, ο μέσος λευκός Αμερικάνος έχει νιώσει την οικονομική (όχι κοινωνική) ανισότητα στο πετσί του και πιστεύει σθεναρά ότι ο Τραμπ, ως αντάξιος πρεσβευτής του αμερικανικού ονείρου, θα τον σώσει.

Ο Τραμπ δεν ξέρω αν είναι υποχθόνιος και απλά το παίζει αυτό που δείχνει για να κερδίζει ψήφους ή αν πραγματικά πιστεύει αυτά που λέει. Σε κάθε περίπτωση είναι επικίνδυνος.

Ο Μπάιντεν από την άλλη είναι ένας επαγγελματίας πολιτικός με πάνω από 47 χρόνια εμπειρία στην πολιτική σκηνή των ΗΠΑ.

Δεν έχω πολλά να πω για αυτόν. Σίγουρα δεν είναι άξιος συνεχιστής του Ομπάμα, κάποιες φορές χάνει τα λόγια του, προσπαθεί να είναι πολιτικά ορθός και είναι ξεκάθαρα πιόνι του συστήματος.

Όπως καταλαβαίνετε, τα πράγματα δεν είναι καλά για την Αμερική.

Όχι μόνο γιατί το πολιτικό τους σύστημα δεν έχει κάποιο άξιο εκπρόσωπο, αλλά και γιατί, παρά αυτή του αδυναμία, δεν υπάρχει κάποιος εξωσυστημικός για να το ανταγωνιστεί.

Είναι ζόρικα τα πράγματα.

Στην υπάρχουσα χρονική συγκυρία το πιο σημαντικό είναι να ξεφορτωθούν τον Τραμπ.

Οπότε η επιλογή είναι το lesser of two evils (το μη χείρον βέλτιστον).

Όπως και να έχει, αφού βγει ο Μπάιντεν (που πιστεύω ότι θα βγει), πρέπει να βρεθεί μια προσωπικότητα να κάνει στους Δημοκρατικούς ό,τι έκανε ο Τράμπ στους ρεπουμπλικάνους.

Το σύστημα θα πέσει εκ των έσω πρώτα και μετά θα δημιουργηθεί ένας αντίπαλος πόλος για να το ανταγωνιστεί.

Ίδωμεν.

Εάν η ανάγνωση των στοχασμών μου σου προκαλεί τέρψη και εναρμόνιση με τα γενικότερα πιστεύω σου, μπορείς να εγγραφείς στο στενό μου κύκλο για να λαμβάνεις ειδοποιήσεις για καινούρια άρθρα.

Η εγγραφή γίνεται μέσω της παρακάτω φόρμας:

Εάν είσαι χρήστης μέσων κοινωνικής δικτύωσης μπορείς να με ακολουθήσεις στο Facebook και στο Instagram.