άγριος σπόρος

Ο «Άγριος Σπόρος» θα σε κάνει να ξαναγαπήσεις τον Έλληνα.

April 30th, 2019

Πρόσφατα είδα τον άγριο σπόρο στο θέατρο Επί Κολωνώ.

Ήθελα καιρό να δω αυτή την παράσταση καθώς παίζεται εδώ και πολλά χρόνια και έχει αποσπάσει εξαιρετικές κριτικές.

Το θέατρο για μένα αποτελεί μέσο σύνδεσης με τις ιδέες, τις εκφράσεις και τις κινήσεις άλλων ανθρώπων.

Είμαστε τυχεροί που στην Ελλάδα το θέατρο είναι τόσο διαδεδομένο και μπορούμε να χαρούμε πληθώρα εξαιρετικών παραστάσεων.

Άλλοι λαοί δεν το έχουν αυτό και ίσως αυτό να λέει πολλά για την κουλτούρα μας.

Όσο και να την κράζουμε.

Ο άγριος σπόρος διαδραματίζεται σε κάποιο νησί της Ελλάδας όπου ένας σύγχρονος επαρχιώτης Έλληνας, ο Σταύρος, διατηρεί μια καντίνα με την κόρη του Χαρούλα.

Ο Σταύρος είναι χρεωμένος, περήφανος, ευθύς, πλακατζής, μερακλής και ολίγον τι ρεμούλας. Γκρινιάζει διαρκώς για την κατάσταση στην Ελλάδα αλλά παράλληλα συνεχίζει να κάνει τη δουλειά του άνομα και να διαιωνίζει συμπεριφορές οι οποίες δεν βοηθάνε ούτε το εαυτό του ούτε τον περίγυρό του.

Στο νησί που βρίσκεται η καντίνα συχνάζουν αρκετοί τουρίστες οι οποίοι διατηρούν μια σχέση αγάπης και μίσους με τον Σταύρο. Από τη μια λατρεύουν τα σουβλάκια της καντίνας του και από την άλλη σιχαίνονται το ποιόν του Σταύρου.

Η ζωή όλων παίρνει μια περίεργη τροχιά όταν ένας νεαρός Γερμανός τουρίστας επισκέπτεται το νησί και μετά από μερικές μέρες εξαφανίζεται σαν να τον κατάπιε η γη.

Γερμανοί ερευνητές έρχονται στο νησί για να διαλευκάνουν την υπόθεση και όλοι αρχίζουν να υποψιάζονται πως ο Σταύρος ευθύνεται για την εξαφάνιση του νεαρού.

Δεν θα δώσω περισσότερες λεπτομέρειες για το έργο γιατί θέλω να πάτε να το δείτε. Αυτό που θα πω όμως είναι ότι αποτελεί μια ωδή στο σύγχρονο επαρχιώτη Έλληνα.

Ο συγγραφέας του έργου, Γιάννης Τσίρος, έχει καταφέρει να σκιαγραφήσει εξαιρετικά την προσωπικότητα του Σταύρου και με την απίστευτη ερμηνεία του Στάθη Σταμουλακάτου (ο οποίος συνεχίζει την απίστευτη ερμηνεία που κληρονόμησε από τον Τάκη Σπυριδάκη) ο θεατής δένεται άμεσα με τον ρόλο.

Ως σκεπτόμενος Έλληνας πάντα μου άρεσαν αυτές οι παραστάσεις. Αφενός γιατί με εκθέτουν σε αλήθειες που δεν πρέπει να ξεχνάω και αφετέρου γιατί με κάνουν να αισιοδοξώ για το μέλλον της χώρας μου.

Όσο σκληρή και να είναι η πραγματικότητα μερίδας της ελληνικής κοινωνίας που είχε συνηθίσει στην κατάσταση πριν την κρίση και αδυνατεί να εναρμονιστεί με τις προτάξεις του μέλλοντος, τόσο πιο σημαντική είναι η ανάλυση αυτής της κατάστασης μέσα από διαφορετικά πρίσματα και ερμηνείες.

Ο Έλληνας πριν την κρίση είχε συνηθίσει στο κράτος μαμά που τον νταντεύει με δανεικά και τον αφήνει και να κάνει τις κουτσουκέλες του χωρίς σοβαρές συνέπειες.

Όταν τα πράγματα άλλαξαν, η μαμά έφυγε και ήρθαν οι ξένοι να αναλάβουν την κατάσταση, ο Έλληνας πείσμωσε και δεν μπόρεσε να αποδεχτεί τη νέα πραγματικότητα αγόγγυστα.

Η αλλαγή είναι επιτακτική αλλά ο Έλληνας δεν θα πέσει δίχως μάχη.

Μέσα σε όλα τα κακά του, αν κοιτάξεις καλά, μπορείς να αναγνωρίσεις αρετές για τις οποίες μας μας σέβονται και μας εκτιμούν όλοι οι υπόλοιποι λαοί.

Αρετές όπως η φιλοξενία, η περηφάνια, η επιμονή, η ανάγκη για καλοπέραση και η ευθύτητα.

Όταν αυτές μπορέσουν να απομονωθούν και να συνυπάρξουν με το διαρκές κυνήγι για την αυτοβελτίωση και την εξέλιξη των κοινωνιών μας τότε ο Έλληνας όχι μόνο θα διαπρέψει αλλά θα μεταμορφωθεί σε αυτό που πάντα ήταν και αυτό που πάντα πρέπει να είναι.

Ένα πρότυπο για όλη την ανθρωπότητα.

Εάν η ανάγνωση των στοχασμών μου σου προκαλεί τέρψη και εναρμόνιση με τα γενικότερα πιστεύω σου, μπορείς να εγγραφείς στο στενό μου κύκλο για να λαμβάνεις ειδοποιήσεις για καινούρια άρθρα.

Η εγγραφή γίνεται μέσω της παρακάτω φόρμας:

Εάν είσαι χρήστης μέσων κοινωνικής δικτύωσης μπορείς να με ακολουθήσεις στο Facebook και στο Twitter.